Sześć dekad pod ziemią: jak Wieliczka ocaliła skarby swojej kopalni

Sześć dekad pod ziemią: jak Wieliczka ocaliła skarby swojej kopalni

FOT. Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka

Pod wielickimi ulicami kryje się muzeum, które zaczęło się od prób ratowania zabytków przed zniknięciem w zamykanych wyrobiskach. Trasa Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka od sześciu dekad prowadzi przez historię górnictwa solnego - i przypomina, że czasem trzeba zejść głęboko, by zobaczyć, jak wiele udało się ocalić. 🧂

  • Trasa Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka wyrosła z troski o zabytki
  • Dawna ekspozycja łączyła historię z nowoczesną techniką

Trasa Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka wyrosła z troski o zabytki

Początki podziemnej ekspozycji sięgają 1949 roku. Gdy kopalnia planowała likwidację wielu wyrobisk, Alfons Długosz - malarz, fotograf, pedagog i pierwszy dyrektor Muzeum - zaczął zabiegać o zachowanie znajdujących się tam świadectw przeszłości. W poszukiwaniach towarzyszył mu górnik Franciszek Krzeczkowski, doskonale znający podziemne labirynty.

Razem przemierzali zapomniane korytarze, zbierając dawne narzędzia, maszyny, kryształy soli i skamieniałości. Pierwszą wystawę zgromadzonych przedmiotów otwarto w komorze Warszawa w 1951 roku. Zbiory szybko przerosły dostępną przestrzeń, a kolejne podziemne komory pozwoliły rozwinąć pomysł w dużą, nowoczesną ekspozycję.

Uroczyste otwarcie odbyło się 30 września 1966 roku. Trasa zajmowała wtedy 14 komór i oferowała 6656 metrów kwadratowych powierzchni wystawowej. Jej aranżację przygotowali artyści i architekci Andrzej Kurkiewicz, Zygmunt Michaliszyn oraz Witold Skulicz, a nad całością czuwał Długosz.

Więcej aktualności z Wieliczki znajdziesz na stronie głównej reporter.wieliczka.pl, a wydarzenia i imprezy na najbliższe dni zawsze na reporter.wieliczka.pl/wydarzenie.

Dawna ekspozycja łączyła historię z nowoczesną techniką

Wystawa nie ograniczała się do ustawienia zabytków w podziemnych salach. Twórcy wykorzystywali światło, dźwięk, filmy i przezrocza, by opowiadać o pracy w kopalni i prowadzić zwiedzających przez dzieje górnictwa solnego. W kompleksie znalazły się również sala konferencyjna, sala kinowa i kawiarnia - muzeum miało być przestrzenią spotkań, nauki i poznawania przeszłości.

Wśród najcenniejszych efektów pracy Długosza znalazła się kolekcja drewnianych machin wyciągowych. To wyjątkowe świadectwa dawnej techniki górniczej, a ich zgromadzenie stało się główną przyczyną wpisania kopalni na listę UNESCO w 1978 roku. ⚒️

Dziś trasa obejmuje 18 komór, kaplicę pw. św. Jana Pawła II, dwa rezerwaty górnicze - Maria Teresa i Saurau - oraz przestrzenie edukacyjne i konferencyjno-widowiskowe. Można tu zobaczyć między innymi Róg Bractwa Kopaczy z 1534 roku, XIX-wieczną kolejkę konną, maszyny górnicze, mapy podziemi i niezwykłe okazy soli.

Przez sześć dekad podziemne komory odwiedziły tysiące osób. Dla wielu była to pierwsza wyprawa w głąb historii wielickiej kopalni, dla innych - powrót do miejsca związanego z osobistymi wspomnieniami. Trasa Muzeum działa na III poziomie kopalni soli i nadal pozwala spotkać się z autentycznymi zabytkami w ich niezwykłym, podziemnym otoczeniu.

na podstawie: Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka.

Ilustracja wykorzystana w artykule została pobrana z zewnętrznego źródła (Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka). W przypadku zastrzeżeń dotyczących praw do zdjęcia prosimy o kontakt.

Widzisz błąd lub nieaktualną informację? Zgłoś błąd, sprostowanie lub uwagę

Treści na stronie są opracowywane z wykorzystaniem sztucznej inteligencji

Ostatnie Artykuły